OTIF برابر است با تعداد سفارش‌های واجد شرایط که هم بهموقع و هم کامل تحویل شده‌اند، تقسیم بر کل سفارش‌های واجد شرایط، ضرب در ۱۰۰. پیش از محاسبه، بازه تحویل تعهدشده، مدرک دریافت مشتری، معیار کامل‌بودن و گروه سفارش‌های گزارش را مشخص کنید. زمان خروج از کارخانه، دریافت بهموقع مشتری را ثابت نمیکند. هر دو شرط باید در همان سفارش یا ردیف بررسی شوند. ضرب درصد به‌موقع‌بودن در درصد کامل‌بودن معمولاً نتیجه درستی نمی‌دهد.
OTIF را از سوابق مشخص سفارش‌ها حساب کنید، نه میانگین درصدها.
تعهد ارسال را از تعهد دریافت مشتری جدا کنید.
تحویل ناقص و تغییر تعهد را قابل پیگیری کنید.
اول روشن کنید چه قولی به مشتری داده‌اید
تعریف ASCM از OTIF بر تحویل کامل تا تاریخ مقرر تکیه دارد. اما جزئیات را باید در توافق مشخص کنید: محل دریافت، تاریخ یا بازه زمانی، مقدار، جایگزین‌های پذیرفته‌شده و مدرک تحویل.
ممکن است کارخانه همه پالت‌ها را پیش از مهلت داخلی ارسال کند، اما محموله به بازه پذیرش مشتری نرسد. به‌موقع‌بودن ارسال شاخص جداگانه و مفیدی است؛ آن را به‌موقع‌بودن تحویل مشتری ننامید.
این راهنما دریافت مشتری را می‌سنجد. زمان‌بندی تولید به برنامه‌ای می‌پردازد که تحویل را ممکن می‌کند، اما حتی یک برنامه خوب نیز دریافت را ثابت نمیکند.
قواعد امتیازدهی را پیش از گزارش ثابت کنید
تاریخ تعهد اولیه یا تعهد اصلاح‌شده‌ای را به کار ببرید که قرارداد اجازه می‌دهد. هر دو تاریخ و دلیل تغییر را نگه دارید. اگر هر بار موعد را به روز تحویل واقعی منتقل کنید، عدد عالی می‌شود، بدون اینکه تحویل بهتر شده باشد.
گروه گزارش میتواند سفارش‌هایی باشد که موعد دریافتشان در یک ماه مشخص بوده است. طبق قاعده توافقشده، سفارش‌های باز و عقب‌افتاده در زمان بستن گزارش هم باید در گروه باشند. بررسی فقط سفارش‌های تکمیل‌شده، بعضی از بدترین تأخیرها را از مخرج حذف می‌کند.
تکلیف لغو سفارش، توقف به درخواست مشتری، کالای آسیب‌دیده یا ردشده و تحویل ناقص را مشخص کنید. نبود مدرک دریافت را به‌عنوان عدم قطعیت ثبت کنید و طبق سیاست گزارش عمل کنید. اسکن ارسال را خودبه‌خود موفقیت حساب نکنید.
N_both تعداد سفارش‌های موفق در هر دو شرط بهموقع و کامل، و N_eligible کل سفارش‌های واجد شرایط است. شناسه‌ها و گروه گزارش برای هر شرط و شاخص ترکیبی یکسان‌اند. با مخرج صفر، نتیجه «قابل محاسبه نیست» است، نه ۱۰۰ درصد.
ده سفارش نشان می‌دهند چرا ضرب درصدها خطاست
مثال فرضی: موعد ده سفارش در یک دوره گزارش قرار دارد. هفت سفارش هر دو شرط را دارند. سفارش H بهموقع می‌رسد ولی ناقص است. سفارش I کامل اما دیر می‌رسد. سفارش J هم کامل و دیر است.
به‌موقع‌بودن برابر 8 / 10 = 80% و کامل‌بودن برابر 9 / 10 = 90% است. OTIF برابر 7 / 10 = 70% می‌شود. حاصل ضرب ۸۰ و ۹۰ درصد، یعنی ۷۲ درصد، با هفت سفارش مشاهده‌شده مطابقت ندارد. از سوابق همان سفارش‌ها استفاده کنید.
| سفارش‌ها | بهموقع؟ | کامل؟ | موفق در OTIF؟ |
|---|---|---|---|
| A تا G: هفت سفارش | بله | بله | هفت موفق |
| H: یک سفارش | بله | خیر | خیر |
| I تا J: دو سفارش | خیر | بله | خیر |
سفارش، ردیف و واحد را با هم قاطی نکنید
سفارشی با ۲۰ ردیف، راه‌های بیشتری برای ناموفق‌شدن دارد تا سفارشی تک‌ردیفی. امتیاز هر ردیف برای پیدا کردن مشکل مفید است، اما مستقیماً با امتیاز سفارشی که باید تمام ردیف‌هایش موفق باشند قابل مقایسه نیست.
وقتی یک سفارش بسیار بزرگ است، شاخصی با وزن تعداد واحد نیز میتواند مفید باشد. نوع وزن‌دهی را صریح بنویسید. موفقیت یک سفارش بزرگ نباید ناخواسته چند تعهد کوچک ازدست‌رفته را پنهان کند.
- گروه سفارش‌های تعهدشده را بسازید
شناسه سفارش‌های سررسیدشده در بازه را فهرست کنید؛ تعهدهای باز و عقب‌افتاده را هم طبق قاعده توافقشده بیاورید.
- مدرک تحویل را وصل کنید
مقدار و زمان دریافت پذیرفته‌شده در مقصد توافقشده را همراه منطقه زمانی و وضعیت مدرک ثبت کنید.
- هر شرط را جدا بسنجید
قواعد ثابت زمان و کامل‌بودن را روی همان سفارش یا ردیف اعمال کنید.
- موارد ناموفق را بررسی کنید
تأخیر بدون کسری، کسری بدون تأخیر و شکست هر دو شرط را جدا کنید. مدرک، بررسی علت و جبران نهایی را نگه دارید.
ببینید تعهد در کدام مرحله از دست رفت
مسیر مشکل را از آزادسازی سفارش تا تأمین مواد، تکمیل تولید، ارسال، حمل و دریافت دنبال کنید. تأخیر تولید و توقف در پذیرش مشتری به اقدام‌های متفاوتی نیاز دارند.
از درخت شاخص‌های تولید برای وصل‌کردن پایبندی به برنامه و خروجی تولید به تحویل استفاده کنید. افزایش بهره‌برداری یک ماشین الزاماً OTIF را بهتر نمیکند.
خانواده محصول، مسیر و اندازه سفارش را جدا بررسی کنید، بدون اینکه تعریف اصلی را عوض کنید. کنار یک درصد ماهانه با نمونه کم، تعداد موفق و تعداد کل را هم بنویسید.
تاریخچه تعهد را قابل رسیدگی نگه دارید
سابقه کاربردی شامل شناسه سفارش و ردیف، مقدار سفارش پذیرفته‌شده، بازه تعهد اولیه و اصلاح‌شده، دریافت واقعی پذیرفته‌شده، زمان بستن گزارش و تأیید استثناهاست. استاندارد EPCIS از GS1 چارچوب گسترده‌تری برای ثبت «چه اتفاقی، چه زمانی و کجا» دارد، اما استفاده از آن قواعد OTIF شما را تعیین نمیکند.
شاخص Perfect Customer Order Fulfillment در مدل SCOR از ASCM، علاوه بر مقدار و زمان، اسناد و وضعیت کالا را هم می‌سنجد. دامنه آن از OTIF دوشرطی گسترده‌تر است، پس نام و گزارش این دو را جدا نگه دارید.
موارد بدون مدرک را کنار امتیاز گزارش کنید. وقتی سوابق قابل اتکا شد، دوره‌ها را با قواعد یکسان مقایسه کنید و درباره شکست‌های مشخص تصمیم بگیرید. راهنمای شاخص‌ها به تعیین مسئول تصمیم کمک می‌کند.
چک‌لیست عملی
- محل دریافت مشتری و بازه زمانی را مشخص کنید.
- قاعده تاریخ تعهد را ثابت کنید.
- سطح سفارش، ردیف یا وزن‌دهی واحد را صریح انتخاب کنید.
- تعهدهای باز و عقب‌افتاده واجد شرایط را لحاظ کنید.
- قاعده تحویل ناقص، آسیب‌دیده و جایگزین را بنویسید.
- مدرک دریافت و منطقه زمانی را نگه دارید.
- هر دو شرط را روی همان سابقه بررسی کنید.
- موارد ناموفق و نامعلوم را کنار امتیاز گزارش کنید.
پرسش‌های متداول
پرسش‌های متداول
منابع و مطالعهٔ بیشتر
منابع معتبر استفاده‌شده برای پژوهش و بررسی این راهنما.